Open Communicatie kwam met de opdracht om een spannende animatie te maken voor de presentatie van een nieuw pretpark: Betsyland. Het idee moest worden getoond aan potentiële investeerders, het doel was om deze zuivel producenten aan te spreken. Opnieuw was de deadline strak: vrijwel binnen één week is het concept gemaakt, gekeurd en geïllustreerd en geanimeerd. De klant stond er op dat zijn bullet points zouden worden behouden.

Producent: Open Communicatie
Concept/realisatie: bldng.

Een impressie pro bono gemaakt voor theaterduo Bilderband (Leja Breedveld en Katrin Langner). Zij omschrijven zichzelf letterlijk als ‘beeldenmakers’ – zij het op de bühne. Muziek, licht, rook, gave muziek en stoere vrouwen.

Experiment met vormentaal uit cartografie. Iets waar ik enorm veel van hou.

Vorig jaar waren we in Assen. In een veldje, ergens tussen woonhuizen en een grote weg. We hadden wat tuingereedschap en geen enkel benul wat we gingen doen. Wat konden we doen? Improvisatie! Lukraak dingen roepen lukraak doen. Na de shoot doet Lex de nabewerking en het resultaat is er eentje waar we ongetwijfeld tevreden over zijn. De huidige foto heeft het immers twee jaar volgehouden!

Maar het werd hoog tijd voor een nieuwe. De band is inmiddels verhuist naar Groningen en er komt spannend nieuw materiaal aan! Aanvankelijk gingen we naar de Mamamini aan de Noorderbinnensingel om daar tussen de oude bankstellen foto’s te schieten. Het mocht van ze (cool, bedankt!).

Er ontbrak alleen iets. Improvisatie. Er zitten leuke foto’s tussen, maar de lol kwam pas toen we bij Kris en René thuis gingen fotograferen. Daar was een tuintje met een interessant schuurtje met interessante objecten. We konden los!

Nog even wachten! Zodra de uiteindelijke foto er is zal die hier verschijnen. Het was een superleuk dagje (nog gefeliciteerd, Lex!) Volgend jaar weer?

En blogs hebben van die mooie blockquotes, zoals deze!

Ik hoop gauw ook de comments weer te kunnen enablen. Maar hoe & wat moet nog verder bepaald worden. In elk geval is mijn website vanaf nu geheel in het nederlands. Sommige teksten zullen nog steeds in het engels blijven, maar zo her en der zal ik deze allicht vervangen.

Als er bugs of vragen zijn, dan hoor ik het graag.

Deze muziek video heb ik in 4 (!) dagen gemaakt. Ik ontving de greenscreenbeelden, gemonteerd, gekeyed, geanimeerd, gerenderd – het was een behoorlijke klus! Het liefst had ik meer tijd gehad maar het resultaat mag er zijn voor De Sjonnies. Zie hem ook op YouTube.

Opdrachtgever:  De Sjonnies
Camera: Pepeyn Beeldmakers
Concept/realisatie: bldng.
Producent: LINQmedia

Aanvankelijk stelde de klant voor om tijd te besparen en deze en de WineStein animaties te maken met stock fotografie. Echter mijn advies was om iets unieks te maken, ook al hadden we maar twee kleine weekjes de tijd.  De animaties zijn gebruikt bij een stand presentatie op de Horecava. Zonder audio, gemaakt om zichzelf te loopen.

Client: Grapy.nl
Concept/realisatie: bldng.
Producent: LINQmedia

Aanvankelijk stelde de klant voor om tijd te besparen en deze en de WineStein animaties te maken met stock fotografie. Echter mijn advies was om iets unieks te maken, ook al hadden we maar twee kleine weekjes de tijd.  De animaties zijn gebruikt bij een stand presentatie op de Horecava. Zonder audio, gemaakt om zichzelf te loopen.

Client: WineWineWine
Concept/realisatie: bldng.
Producent: LINQmedia

Een korte impressie van de twaalfde (officiële) Pecha Kucha te Groningen. Met een kleine crew schoten we op locatie deze presentaties. 22 verdiepingen hoog, op een spiksplinternieuwe wolkenkrabber aan de rand van de binnenstad. Er ontbraken nogal veel ramen en muren – wát een uitzicht!

Opdrachtgever: Platform Gras
Producent: Fred & Ginger
Muziek: Vlooper, Taton
Camera: Sebas van den Brink, Dani’el van den Berg
Concept/realisatie: bldng.

One thing I was confronted with during my internship at Crabsalad, was the way I spoke. To be more precise; the words I used. One thing has to be utterly clear if you’re designing. The ideas you have, the concepts you create, are to be sold. The client invests in you and wants something in return. A great design.

Designing something can be an abstract process. Almost magic to an outsider such as a client. The results you produce you need to convey clearly. Everything you do should have a reason, otherwise the client could either lose confidence or start breaking down your ideas. You don’t have to tell him how you did it, but why you chose that font. That colorscheme or certain lighting. That grain or that texture. What it all means, what it breathes and why it fits the client’s wishes. If all your holes are plugged, all the client is left with is a floating great idea. And that is what he pays you for.

If all your holes are plugged, all the client is left with is a floating great idea. And that is what he pays you for.

There’s hardly a single designer who likes their clients to design with them. Subjective ideas like “I like green” or “that font (Comic Sans) is fun!” should be avoided at all cost. That is my humble opinion after having been through situations where the client sat down next to me and made design decisions for me, as I was finalizing. If you’re a designer with a bachelor degree or higher, such situations should make you wonder why you spent four years or more of your life becoming a specialist. You don’t do your dentist’s job either, do you?

Personally, I prefer a client to give me a good, open brief. Tell me what he wants, then tell me which things inspire him. Those sources of inspiration I can either use or ignore completely. Usually I produce more than one concept for a client. That way I get to have a couple of options, as does he. Follow his brief to the letter, let it go a little or ignore it completely. Or different approach altogether. In any case these concepts should allow enough space for you to move around in design-wise, and make the ideas clear to the client.

Now, how does staying positive fit into all of this? If you’re not positive you’re probably negative. Indifferent fits into that category too. Because you don’t care, apparently. And who likes to buy bread from a baker, who couldn’t give f* all? You’d go there, get a half-hearted greeting, served with a lot of sagging and sighing – not a positive thing. That’s not someone who enjoys getting paid, so why pay him? It can get worse. If your concepts are flawed and the client can easily punch holes in them – you are left with a problem…

…will you address this by saying you’re sorry? You’re the professional, aren’t you? Yet you don’t really have an answer. Or you think you do and you fix some kind of excuse. Ducttaping is what that’s called. These could be backfire, creating more questions than answers. Or you could shrug it off, basically saying that what the client asks doesn’t mean anything. You don’t care. Meh. Is that what your client is paying you for? To do a job with half a hammer and one-third of a screw?

And who likes to buy bread from a baker, who couldn’t give f* all?

Staying positive is all about words. Human communication is all about these conventions that we call languages. Basic agreements that certain sounds that eminate from our throats in certain orders, convey certain meanings. However some things can be interpreted in different ways. Written word is a tricky one. If I write “Wow.” or “Wow!” the exclamation mark makes a difference. The first is almost sarcastic, the second radiates a little more happiness.

The same goes with spoken word. The wow-example is just a small example. Imagine you’re having a meeting with a client and you’re presenting your concepts for a design. What he likes to see, is you eminating your enthusiasm about the assignment he gave you. He chose you to tackle this challenge, here you are presenting your solutions. That’s awesome, isn’t it?

Basically there are two parts to this story. 1) your idea has to be good. 2) the way you tell it, has to be good. Good as in positive. As in activating. Creating enthusiasm for ideas. If you know the brief, you can connect the client’s wishes to your design solutions (almost) directly. If you did a job really well, you should even be able to explain it without any notes for yourself. In such a case the design will help you explain it, once you start talking about it.

If you, however, remain indifferent whilst explaining your ideas – or if you use words that have a more negative/deactivating meaning such as “I can’t”, “they won’t”, “we couldn’t” – you name it – the client will wonder why he is paying you. Why on earth would he give you another assignment next time, if this is how you deal with it? Apparently that client isn’t good enough or at all important to you. Nor is his assignment he’s granted you.

He chose you to tackle this challenge, here you are presenting your solutions. That’s awesome, isn’t it?

In the rest of your life it too helps, to stay positive. Ever since I was confronted with the fact that I was actually quite a pessimistic person, I started to notice what exactly I was saying. For starters, I used to blame myself for things that went wrong. Calling myself names whenever I dropped the ball. I used to end sentences trailing off with “or something like that…”. As if I myself wasn’t even clear about what I was actually saying.

It took a lot of training to get myself to filter out these words and habits. Basically it meant knowing what to look for when I was forming sentences in my head, talking to people or writing. Crossing out negative or deactivating words as I went along. Slowly but surely I started to communicate more clearly and suddenly I understood how conversations worked. It’s the activating part. Looking each other in the eyes, affirming, asking questions. Chuck a bad joke in there, sometimes.

All in all it has taken me almost a year now. I’m still training myself to think positive and to remain more open to people. More activating. A whole lot less afraid too, to talk. Just talk. Pick up the phone and take action. Have an idea? Know a person that could help? Give him a ring!

Now before it all gets too vague and “up there, man” – I would just like to point out this article isn’t a pamphlet to go about like maniacal yay-sayers. Nobody likes a suck up. And it’s okay to admit you made a mistake, instead of blaming – learn from it. Try to see problems as challenges, when it’s over you’ll have the tools to deal with similar problems later on.

Yawning is contageous, so is a smile.

De introductie voor een presentatie van een nieuwe regionale website. We hadden vrije regie over hoe de film eruit moest komen te zien. We besloten om het op te splitsen in twee delen, een retro ‘movietone’ intro en een tweede deel welke meer gebruik maakt van herkenbare motion graphics.

Opdrachtgever: Biblionet Groningen
Producent/concept: Studio Frank & Lisa
Muziek: Vlooper
Realisatie/concept: bldng.

Voor een interne presentatie van een business case werd ik gevraagd een verklarende animatie te maken. De case ging over het onderzoek naar een beter intranet. De Hanzehogeschool Groningen wilde iets om hun presentatie mee te verklaren én een indruk achter te laten die niet snel weg zou gaan. Ik heb drie concepten voorgesteld waaruit één is gekozen; het whiteboard (school) met een isometrisch grid (computer).

Opdrachtgever: Hanzehogeschool Groningen
Producent: projectbureau AMP
Concept/realisatie: bldng.

bldng. werd via Open Communicatie benaderd om met bestaand materiaal voor Noord Nederlandse Dans een montage te maken. Deze als impressie voor het aandienende theaterseizoen.

Opdrachtgever: Noord Nederlandse Dans
Producent: Open Communicatie
Concept/realisatie: bldng.

Dit concept voor een poster, logo en flyer komen uit de mix tussen jazz en jeugdigheid. Frisse kleuren welke zijn ingetogen. Een ordening die aandoet als chaos. De typografie die doet denken aan de oude Blue Note covers en illustraties waarbij nét niet binnen de lijntjes is gekleurd.

Winnaar Academie Minerva Prijs Communicatie Vormgeving 2009

Deze documentaire heb ik gemaakt voor mijn eindexamen van de kunstacademie. Aanvankelijk wilde ik een luchtige documentaire maken over baarden. Het hoe & waarom over baarden, inclusief motion graphics animatie. Ik ben toen gaan graven in de stof hierover. Een boek gekocht, mensen geïnterviewd op straat. Maar, belangrijker allicht, mijn inspiratie voor het hele onderwerp – mijn vader – had een nogal persoonlijk verhaal. Zo is uiteindelijk de documentaire gegroeid.

Regie/camera: Sebas van den Brink
Tweede camera: Frank de Vries, Claire Schuurman
Muziek: Fungus
Advies: Robert Keun, Ebe Treffers

Design for the kickoff of the Midnight Express Festival. The goal was to convey crossover-jazz to a young crowd, mostly students. Also for the festival itself (august/september) will I design the material. Below are the poster (left) and the flyer (right) with the front- and backside.

Een goede vriend en aspirant-regisseur vroeg of ik voor een film van hem titels wilde maken. Uiteraard! De film leent elementen uit de bijbel. De poort naar de hemel speelt een belangrijke rol. De keuze viel op een geanimeerd initiaal.

Deze opdracht voor MTV heb ik uitgevoerd op mijn stage te Crabsalad, Amsterdam. Het idee voor deze animatie moest binnen het Romeo Over Julia ontwerp passen. De vliegende papieren refereren aan een reclame waarin de acteurs hun scripts in de lucht gooien. Uiteindelijk is dit billboard gebruikt op MTV Nederland.

Opdrachtgever: MTV
Realisatie: Crabsalad, Kasper Ophof
Concept: Sebas van den Brink (bldng.)

Puur een experiment op eigen muziek. Afbeeldingen komen van internet, Tapedeck.org

Let op! Flitsende beelden!

Een illustratie waarbij kleuren letterlijk botsen. A Yellow Signal – Clash of Colors.

In dit korte vierluik zien we Emmie. Zij woonde in het anti-kraak gebouw van de Voormalige Hotel School in Groningen. Beter bekend als VHS. Het was de eerste documentaire die ik schoot. Lang niet iedereen wilde gefilmd worden, maar Emmie bood zelf genoeg verhalen voor dit korte experiment met een (voor mij, toen) nieuw genre.

Deze remix van BBC’s Earth documentaires komt voort uit een school opdracht. In deze heb ik bestaand materiaal gebruikt en geremixt op mijn eigen muziek.

Dit korte filmpje is gemaakt toen ik studeerde aan de kunstacademie, als onderdeel van een school opdracht. Het bestaat uit louter tekst en foto’s van een oude bureaulamp waar ik al vele jaren plezier van heb, nog steeds. De tekst is zelf geschreven op het nummer.

Muziek: Aphex Twin – avril 14th

Deze mix van animatie met video heb ik gemaakt voor een school opdracht. Het is half bedrijfsfilm en half beveiligingscamera materiaal, per ongeluk in één film gemonteerd…

Rennende man: Tim Sikkema

Een schoolopdracht waarbij wij een videoclip moesten baseren op de tekst van het nummer. We konden uit enkele artiesten kiezen waaronder Leonard Cohen, dEUS en dus Eels. We hoefden maar een minuutje te animeren maar ik besloot alsnog het hele nummer te doen. De typografie drukt uit wat er gezongen word.

Een korte film – opnieuw een schoolopdracht – waarbij we een kort verhaal moesten schieten. Dit is uiteindelijk de tweede maal dat ik het hele filmpje heb geschoten. Helemaal opnieuw. Er zijn nog steeds enkele kleine missers, maar deze is dan ook al een paar jaar oud.

Zappende man: Lex Vesseur

Een korte protestfilm over de geannuleerde Zuiderzeelijn tussen Lelystad en Groningen via Emmeloord, Heerenveen en Drachten. In deze korte wit-zwart animatie word het noorden van Nederland ‘genaaid’.

Een leerzaam experiment met klassieke (digitale) cel animatie. Geen idee meer van wie de muziek is…

Voor school moesten we een animatie maken op muziek. Hiervoor koos ik mijn eigen muziek en sloeg ik doodleuk alle stappen (die we eigenlijk hadden moeten maken) over en ging gelijk in kleur werken. Dat leverde me een 9 op.

Communisme door middel van kopiëren.

Alweer uit 2004. Een pixel art stad waar ik enkele maanden aan heb besteed. Geheel puntje voor puntje getekend. Bekijk vooral ook de volledige versie.

Een oudje uit 2004; deze illustratie bevat allerlei vormen van snelheid, de TGV (die mooie oranje), een jumbo, een cruiseschip en de Thrust SSC.